News Feeds

Bloglines, Google Reader, My MSN, Netvibes, Newsburst
Newsgator, Odeo, Podnova, Rojo, My Yahoo!, Desktop Reader

•  Η γνωριμία μου με το σπόρ. 30 Οκτ 2010, 17:41

  Ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1980 βρισκόμαστε στην ζώνη ρίψεως αλεξιπτωτιστών στα Μέγαρα. Μαζί με τον Γρηγόρη τον Μαρδικιάν και τον Βασίλη Κατινιώτη (αλεξιπτωτιστές ελεύθερης πτώσης και αυτοί) είχαμε κάνει μια ομάδα και κάναμε άλματα προπόνησης. Στο έδαφος μας βοηθούσε ο Κυρμίζης ο Παναγιώτης ο οποίος εκτός από πιλότος Ανεμοπτέρου ήταν και πιλότος αετού, μετρημένοι στα δάκτυλα οι πιλότοι του αετού αυτή τη εποχή. Πάνω στην συζήτηση μας ενημέρωσε ότι είχε έλθει στην Ελλάδα ένας Ελβετός πιλότος αετού και έκανε πτήσεις εθισμού σε ενδιαφερόμενους, με ένα μηχανοκίνητο αετό. Την ίδια μέρα το απόγευμα μαζί με τον Παναγιώτη και τον Γρηγόρη βρεθήκαμε στα Σπάτα σε ραντεβού με τον Ελβετό.

  Ο ήλιος έδυε πίσω από τον Υμηττό δημιουργώντας σε συνεργασία με τα σύννεφα έναν από τους ομορφότερους πίνακες που έχω δει,  μπορεί να μου φαινόταν και εμένα όλα πανέμορφα βλέποντά-στα από εκεί ψηλά κάνοντας μανούβρες με τον αετό. Αυτό το απόγευμα σημάδεψε την υπόλοιπη ζωή μου!

  Από την επομένη μέρα κιόλας στις 6 το πρωί, φορτώναμε με τον Γρηγόρη αετούς από το υπόγειο του Πλάτωνα Κουρουβακάλη και ξεκινήσαμε για τον χώρο εκπαίδευσης με μεγάλο ενθουσιασμό. Μετά από μία ώρα φθάσαμε στον Ωρωπό σε ένα κατηφορικό χωράφι και ξεκινήσαμε την εκπαίδευση. Η μέρα περνούσε, ο ενθουσιασμός μεγάλωνε, οι στιγμές που τα πόδια ξεκολλούσαν από το έδαφος ήταν τόσο μικρές, αλλά εμάς μας φαινόταν τεράστιες. Ο Πλάτωνας άρχισε να φωνάζει.. νύχτωσε δεν θα βλέπουμε να μαζέψουμε τον αετό. Πόσο άδικο είχε, ανάβοντας τα φώτα του αυτοκινήτου μια χαρά μαζέψαμε τον αετό, αυτό που δεν καταφέραμε να μαζέψουμε ήταν τα μυαλά μας, οι στιγμές δεν περιγράφονται με λόγια, πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις. Αρχίσαμε σιγά-σιγά να παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής βομβαρδίζοντας ταυτόχρονα τον Πλάτωνα με ερωτήσεις-απορίες-διαπιστώσεις-ανοησίες. Περιττό να σας πω ότι ούτε κουβέντα δεν δεχόμαστε ότι την επομένη δεν θα είμαστε πάλι εκεί, από την έκτη πρωινή με τους καφέδες στα χέρια και με ηθικό ακμαιότατο που λέγαμε και στο στρατό.

  Μέχρι εκείνη τη μέρα είχα ασχοληθεί με αρκετά σπορ, θαλάσσιο σκι από το 1974, σκι βουνού από το 1975, αναρρίχηση και αλεξίπτωτα στατικού ιμάντα “ΛΟΚ-ΕΤΑ”,  Αλεξίπτωτα ελεύθερης πτώσης από το 1978,  αλλά  όλα αυτά ήταν απλώς οδοντόκρεμες μπροστά σε αυτό που ένοιωσα εκείνη την ημέρα. Βέβαια τώρα σε μια πορεία τριάντα-και χρόνων που είμαι σε αυτό το σπορ μπορώ να πω ότι τότε δεν είχα νοιώσει ούτε το 1/1000 αυτών που μου έχει προσφέρει αυτό το σπορ όλα αυτά τα χρόνια.

  Οι επόμενες ημέρες της εκπαίδευσης κύλησαν στον ίδιο ρυθμό, ήταν τόση η δίψα να πετάξουμε που δεν νιώθαμε καμία κούραση παρ’ όλο που ανεβοκατεβαίναμε τον λόφο της Θήβας όλη την μέρα χωρίς σταματημό. Κάθε μέρα ήταν ποιο συναρπαστική από την προηγούμενη, μαθαίνοντας έναν καινούργιο κόσμο για μας – τον αέρα – και είναι τόσο συναρπαστικός αυτός ο κόσμος αν και είναι τόσο κοντά, αλλά συνάμα και τόσο μακρυά.

  Από τότε κάθε μέρα μετά το πρωινό ξύπνημα, τα μάτια μου κοιτούν ψηλά παρακολουθώντας αυτά που συμβαίνουν εκεί ψηλά και είναι τόσα πολλά.

  

•  Βραζιλία 2003 30 Οκτ 2010, 15:20

  Το 2003 η Ελληνική Εθνική ομάδα έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξήχθη στην πόλη Brazilia πρωτεύουσα της Βραζιλίας.

  Η ομάδα ήταν εξαμελής και αποτελείτο από:

  • Γονατάς Σπύρος – Αερολέσχη Αθηνών & Ολύμπου – ΑΛΑΟ (Μέλος)
  • Καραχάλιος Γιώργος – Αερολέσχη Καλαβρύτων – ΣΤΥΓΑ (Μέλος)
  • Μπλιούρας Θωμάς – Αερολέσχη Σερρών (Μέλος)
  • Μητρόπουλος Γιάννης – Αερολέσχη Αθηνών & Ολύμπου – ΑΛΑΟ (Μέλος – Αρχηγός).
  • Τερζής Χαράλαμπος – Αερολέσχη Αθηνών & Ολύμπου – ΑΛΑΟ (Βοηθός – Περισυλλογή – Συντονισμός).

  Επίσης την ομάδα ακολούθησε και η Μαρία με δικά της έξοδα παρέχοντας λόγο της ειδικότητάς της ιατρική βοήθεια στην ομάδα.

  Το ταξίδι μέχρι το αρχηγείο των αγώνων.

  Ξεκινήσαμε από Αθήνα αεροπορικώς (καλύτερα να είχαμε πάει με καράβι) μέσω Μαδρίτης με προορισμό το Σάο Πάολο, έχοντας (για πρώτη φορά) 8 μέρες στην διάθεσή μας για προπόνηση μέχρι την έναρξη των αγώνων. Οι αετοί είχαν σταλεί με μεταφορική εταιρεία αεροπορικώς μία εβδομάδα πριν την αναχώρηση της ομάδας (θα καταλάβετε στην συνέχεια γιατί αναφέρω αυτές τις λεπτομέρειες).

  Λίγο μετά την αναχώρηση από το Ελ. Βενιζέλος βρεθήκαμε σε μια ευχάριστη έκπληξη, βλέπουμε λοιπόν την όμορφη παρουσία μιας αεροσυνοδού η οποία κατευθύνθηκε προς το μέρος μας με μια σαμπάνια να μας εύχεται καλή επιτυχία στους αγώνες. Η έκπληξη ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας – μα που το έμαθε αυτή, η τηλεόραση δεν ασχολείται με αυτά τα σπορ – ήταν δάκτυλος του συναθλητή μας Κώστα Παπασπύρου αρχιμηχανικού τότε της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Τελικά μετά από δυο ώρες φθάσαμε στην Μαδρίτη. Μετά από άλλες τρεις ώρες αναμονής σε ένα χώρο χωρίς μπαρ να πιούμε ένα καφέ και με πολλούς μελαμψούς τύπους και τύπησες γύρω μας επιβιβαστήκαμε επιτέλους στο αεροπλάνο για το Σάο Πάολο.

  Λίγο πριν ημερώσει είδαμε από το παράθυρο του AirBuss τα πρώτα φώτα του Σάο Πάολο, επιτέλους φθάσαμε, τελείωσε η ταλαιπωρία του ταξιδιού, πρώτη μας δουλειά να νοικιάσουμε αυτοκίνητο, μετά να πάρουμε τούς αετούς και φύγαμε για Brazilia – είναι και 1300 χιλιόμετρα από το Sao Paolo – αλλά η ιδέα ότι αύριο θα πετάμε μας έδιωχνε κάθε σκέψη για ύπνο. Υπολογίζαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο!!!.

  Η πρώτη απογοήτευση ήλθε με την ενοικίαση του αυτοκινήτου, τα μόνα 7-8θέσια που υπήρχαν ήταν κάτι Volkswagen της δεκαετίας του 70′, μέσα ήταν τελείως γυμνά ούτε ταπετσαρία δεν υπήρχε, υπήρχε όμως ραδιόφωνο, βέβαια ούτε να μας περάσει από το μυαλό για Air-conditions άλλα καλούδια. Αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε – μα θα μας βγάλει αυτό, έχουμε ταξίδι με αετούς επάνω, εξαρτήσεις, ατομικά πράγματα για ένα μήνα διαμονή, τι να κάνουμε δεν είχαμε και άλλη επιλογή. Με κρύα καρδιά αλλά αποφασισμένοι να τα βγάλουμε πέρα με αυτό ξεκινάμε να πάμε να πάρουμε τους αετούς. Η ημέρα όμως ήταν Κυριακή το μόνο που καταφέραμε ήταν να μάθουμε το γραφείο που πρέπει να απευθυνθούμε την επομένη το πρωί. Είχε πάει ήδη μεσημέρι έτσι αποφασίσαμε να πάμε σε ένα ξενοδοχείο να κοιμηθούμε και την επομένη το πρωί-πρωί να ξεκινήσουμε.   Την επομένη το πρωί μας περίμενε ακόμα μία έκπληξη, το αυτοκίνητο είχε μήνει από μπαταρία γιατί αυτός που οδηγούσε την προηγουμένη – ονόματα δε λέμε – είχε αφήσει τα φώτα ανοικτά. Αφού διεκπεραιώσαμε κάποια γραφειοκρατική διαδικασία, μας ενημέρωσαν ότι οι αετοί δεν βρίσκονται εκεί αλλά σε ένα αεροδρόμιο με την ονομασία Viracopos κοντά στην πόλι Campinas 110 χιλιόμετρα έξω από το Sao Paolo, ευτυχώς πάνω στην διαδρομή μας για την Brazilia.

  Δεν πειράζει ότι έγινε έγινε φύγαμε για το Viracopos με την σιγουριά ότι χάσαμε μια μέρα αλλά αύριο θα πετάμε…. χαχαχαχα το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

  Μετά από μιάμιση ώρα φτάσαμε στο Viracopos, άλλη μια ώρα μέχρι να βγάλουμε άκρη με τους Βραζιλιάνους και να φτάσουμε στο κατάλληλο γραφείο γεμάτοι χαμόγελα ότι σε λίγο τελειώνουν τα βάσανά μας παίρνουμε τους αετούς και φεύγουμε. Το γραφείο που είχε τα έγγραφα ήταν της Lufthansa cargo, εκεί υπεύθυνος ήταν ένας ευγενέστατος και εξυπηρετικός κύριος Γάλλος στην καταγωγή, μας ετοίμασε σε χρόνο ΤΤ τα απαραίτητα έγγραφα αλλά μας ενημέρωσε ότι τους αετούς τους έφερε η Lufthansa και βρίσκονται στο τελωνείο του αεροδρομίου του Viracopos, επομένως πρέπει να πάμε εκεί και να τους εκτελωνίσουμε. Μα εμείς του λέμε δεν ήρθαμε εδώ να πουλήσουμε τους αετούς, ήρθαμε να λάβουμε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και μετά θα τους ξαναπάμε πίσω Ελλάδα. Έτσι είναι η διαδικασία μας λέει, πρέπει να πάτε να τους εκτελωνίσετε, αλλά συμπληρώνει, νομίζω ότι έχουν απεργία οι τελωνειακοί σήμερα. Φεύγουμε από την Lufthansa και πάμε στο τελωνείο έχοντας ακόμη μια μικρή ελπίδα ότι κάτι θα γίνει, επικοινωνούμε και με την Βραζιλιάνικη Ομοσπονδία μήπως και έχουν κάποιο τρόπο να τους βγάλουμε. Από την Αθήνα η Λίλλιαν είχε ανοικτή γραμμή με την Ομοσπονδία και την μεταφορική, μήπως και γινόταν κάτι. Τελικά το τελωνείο ήταν κλειστό γιατί είχαν απεργία. Πάλι αλλαγή σχεδίων, πρέπει να βρούμε ένα ξενοδοχείο για να μείνουμε σήμερα, μετά να πάμε στην κοντινότερη πόλη Campinas για να πάρουμε κάρτες GSM για τα κινητά ούτως ώστε να έχουμε φθηνή επικοινωνία μεταξύ μας.

  Συνεχίζεται…..

  
  \n[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

  
  \n[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

  
  \n[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

  

•  Τα αγαπημένα μου βίντεο. 30 Οκτ 2010, 14:29

  

•  Παγκόσμιο πρωτάθλημα 2004 30 Οκτ 2010, 12:38

  

  Μιά φωτογραφία απο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αιωροπτερισμού στην Γαλλία το 2003.